WSP [Bekijk forum]  >> WSP Forum [Bekijk forum]  >> Politiek & Maatschappij [Bekijk forum]
 [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [8]   [9]   [10]   [11]   [12]   [13]   [14]   [15]   [16]   [17]   [18]   [19]   [20]   [21]   [22]   [23]   [24]   [25]   [26]   [27]   [28]   [29]   [30]   [31]   [32]   [33]   [34]   [35]   [36]   [37]   [38]   [39]   [40]   [41]   [42]   [43]   [44]   [45]   [46]   [47]   [48]   [49]   [50]   [51]   [52]   [53]   [54] 

Ga naar: "Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie"

P-G: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 10:54 am)






Je vraagt naar het verschil tussen een serieuze straf en vijf minuten in de hoek staan.

Iemand die niet kan autorijden moet geen auto mogen rijden. Je schiet niet zomaar over de andere weghelft heen, door een heg een fietspad op zonder te corrigeren of te remmen. Dan was je of iets anders aan het doen dan autorijden, en door hoor je geen rijbewijs te hebben, of je beheerst je voertuig niet, en dan had je je rijbewijs nog niet horen te hebben. Hoezeer je dit ook af wilt doen als ongeluk, het was niet zomaar een samenloop van puur externe factoren. Aan de auto mankeerde namelijk technisch helemaal niets, zo bleek uit onderzoek.

De man is toch veroordeeld voor het veroorzaken van gevaar?


Maar er is door de rechter geen rekening gehouden met het feit dat het gevaar dat hij veroorzaakte drie doden tot gevolg had.... :rolleyes:

Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.

HvR: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 11:07 am)






De man is toch veroordeeld voor het veroorzaken van gevaar?


Maar er is door de rechter geen rekening gehouden met het feit dat het gevaar dat hij veroorzaakte drie doden tot gevolg had.... :rolleyes:

Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.


Al met al bijzonder onbevredigend dus....

Enzo vat het hierboven nog eens goed samen, niets aan toe te voegen.

Enzo501: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 11:23 am)






De man is toch veroordeeld voor het veroorzaken van gevaar?



Maar er is door de rechter geen rekening gehouden met het feit dat het gevaar dat hij veroorzaakte drie doden tot gevolg had.... :rolleyes:

Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.
Dit laatste klopt feitelijk. Het gevolg van het feit dat de slachtoffers en het hun aangedane leed volledig buitenspel zijn gezet maakt dat veel rechtzaken verworden tot een cynisch spelletje waarbij de meestal slimmere advocaat met een beetje twijfel zaaien bijna altijd succesvol is in op zijn minst strafvermindering. Zelfs Robert M kreeg niet eens de maximaal mogelijke straf. Ik kan het niet aantonen, maar ik kan me herinneren dat rechters vroeger nog wel eens een mening uitte over daders in een uitspraak, of dat rechters de eis van het OM een op een volgde. Dat lijkt vaker en vaker een uitzondering. De rechtstaat volgt regels die zijn opgesteld strikt, objectief en zakelijk gesproken klopt er wat er gebeurt, maar je kan je niet aan de indruk ontrekken dat mede daardoor de rechterlijke macht en dus uiteindelijk de rechtstaat steeds verder van burgers af komt te staan. Een beetje zelfonderzoek en -kritiek zou op zijn plaats zijn. De rechtstaat staat prinicipieel in dienst van de maatschappij en de burgers, een in zichzelf gekeerd systeem dat dat buitenspel zet en zich steeds meer alleen maar op de rechten van de dader richt en zijn slachtoffers negeert gaat op de helling.

Raya: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 11:27 am)






De man is toch veroordeeld voor het veroorzaken van gevaar?


Maar er is door de rechter geen rekening gehouden met het feit dat het gevaar dat hij veroorzaakte drie doden tot gevolg had.... :rolleyes:

Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.

Het zou meer genoegdoening hebben opgeleverd dan een licht werkstrafje, ook al zou het door velen (ook door mij) te licht bevonden zijn.

Ik heb je ook al een paar keer aangegeven, dat het hier om de onvrede gaat, niet om het volgen van de wet zoals die nu is. Dan had er in het geheel geen discussie plaats kunnen vinden, en had dit draadje hier niet thuisgehoord. Voor politiek gelul kopen we steeds minder.
De discussie gaat dus NIET over hoe de wet nu luidt en ook niet of er wel het juiste artikel werd toegepast!

De discussie gaat wel over mogelijke -in ogen van velen noodzakelijke- aanpassing van de wet, om meer recht te kunnen doen aan de ernst van de feiten. En drie doden zijn in mijn ogen een zeer ernstig feit.
Als iemand wel veroordeeld kan worden voor het veroorzaken van gevaar, moet hij ook verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor de gevolgen daarvan. In dit geval die drie doden! Zo simpel is het. Tijd dat die prutsers in de kamer eens aan het werk gaan en het veroorzaken van slachtoffers in het verkeer, uit de wegenverkeerswet halen, waarbij gekeken wordt naar een overtreding, en onderbrengen in het normale strafrecht, waar mensen veroordeeld kunnen worden voor (de gevolgen van) hun daden!

P-G: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 1:54 pm)







Maar er is door de rechter geen rekening gehouden met het feit dat het gevaar dat hij veroorzaakte drie doden tot gevolg had.... :rolleyes:

Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.

Het zou meer genoegdoening hebben opgeleverd dan een licht werkstrafje, ook al zou het door velen (ook door mij) te licht bevonden zijn.

Ik heb je ook al een paar keer aangegeven, dat het hier om de onvrede gaat, niet om het volgen van de wet zoals die nu is. Dan had er in het geheel geen discussie plaats kunnen vinden, en had dit draadje hier niet thuisgehoord. Voor politiek gelul kopen we steeds minder.
De discussie gaat dus NIET over hoe de wet nu luidt en ook niet of er wel het juiste artikel werd toegepast!

De vraag is uiteraard hoe de wet veranderd zou moeten worden. Door sommigen wordt er met zoveel woorden voor gepleit om het bewijsrecht te versoepelen, terwijl zij thans tamelijk gering bewijsminimum kent; een verdere versoepeling van het bewijsrecht zou de onschuldpresumptie eenvoudigweg illusionair maken. Anderen willen eenvoudigweg een zwaardere straf voor hetgeen de verdachte door de rechtbank is veroordeeld, te weten: het veroorzaken van gevaar op de weg. Maar zulks zou spoedig een onevenwichtigheid teweegbrengen ten opzichte van het delict waarvoor verdachte niet is veroordeeld, te weten: dood door schuld in het verkeer. Uiteraard kan zulks weer worden gecorrigeerd met een verhoging van de maximale strafmaat bij laatstvermeld delict, maar andermaal moet voorop worden gesteld dat het alhier om een culpoos delict gaat. Het zou onredelijk zijn om een culpoos delict feitelijk en praktisch evenzwaar te laten aanrekenen als ernstige opzetdelicten als mishandeling.
In dit verband moet worden opgemerkt dat met het strafrecht wordt beoogd het crusiale commune belang op naleving van de wet te dienen en daarmee onze rechtsorde te beschermen. Daartoe moet worden worden gegrepen naar maatregelen die passend, subsidiair en proportioneel zijn, of wel: noodzakelijk, effectief, naar hun aard het minst ingrijpend en in een redelijke verhouding tot het begane feit. In casu valt eigenlijk moeilijk in te zien waarom het maatschappelijke belang ingeval van het veroorzaken van gevaar op de weg een gevangensstraf verlangt.

P-G: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 1:58 pm)







Maar er is door de rechter geen rekening gehouden met het feit dat het gevaar dat hij veroorzaakte drie doden tot gevolg had.... :rolleyes:

Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.
Dit laatste klopt feitelijk. Het gevolg van het feit dat de slachtoffers en het hun aangedane leed volledig buitenspel zijn gezet maakt dat veel rechtzaken verworden tot een cynisch spelletje waarbij de meestal slimmere advocaat met een beetje twijfel zaaien bijna altijd succesvol is in op zijn minst strafvermindering. Zelfs Robert M kreeg niet eens de maximaal mogelijke straf. Ik kan het niet aantonen, maar ik kan me herinneren dat rechters vroeger nog wel eens een mening uitte over daders in een uitspraak, of dat rechters de eis van het OM een op een volgde. Dat lijkt vaker en vaker een uitzondering. De rechtstaat volgt regels die zijn opgesteld strikt, objectief en zakelijk gesproken klopt er wat er gebeurt, maar je kan je niet aan de indruk ontrekken dat mede daardoor de rechterlijke macht en dus uiteindelijk de rechtstaat steeds verder van burgers af komt te staan. Een beetje zelfonderzoek en -kritiek zou op zijn plaats zijn. De rechtstaat staat prinicipieel in dienst van de maatschappij en de burgers, een in zichzelf gekeerd systeem dat dat buitenspel zet en zich steeds meer alleen maar op de rechten van de dader richt en zijn slachtoffers negeert gaat op de helling.

De stelling dat de kloof tussen de rechtelijke macht enerzijds en de gewone man anderzijds groter is geworden, lijkt mij goed verdedigbaar. Maar om telkens de schuld daarvoor neer te leggen bij de rechtelijke macht, gaat toch werkelijk te ver. In hoeverre is de burger zélf bereid om zijn opvattingen kritisch tegen het licht te houden en - wellicht nog belangrijker - zich iets laten uitleggen? Oordelen in media spreken boekdelen - en zijn niet zelden het resultaat van de eeuwige sensatiezucht bij journalisten, die uit onwil en/of onkunde regelmatig halve waarheden en hele onwaarheden vertellen.

Raya: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 2:09 pm)






Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.

Het zou meer genoegdoening hebben opgeleverd dan een licht werkstrafje, ook al zou het door velen (ook door mij) te licht bevonden zijn.

Ik heb je ook al een paar keer aangegeven, dat het hier om de onvrede gaat, niet om het volgen van de wet zoals die nu is. Dan had er in het geheel geen discussie plaats kunnen vinden, en had dit draadje hier niet thuisgehoord. Voor politiek gelul kopen we steeds minder.
De discussie gaat dus NIET over hoe de wet nu luidt en ook niet of er wel het juiste artikel werd toegepast!

De vraag is uiteraard hoe de wet veranderd zou moeten worden. Door sommigen wordt er met zoveel woorden voor gepleit om het bewijsrecht te versoepelen, terwijl zij thans tamelijk gering bewijsminimum kent; een verdere versoepeling van het bewijsrecht zou de onschuldpresumptie eenvoudigweg illusionair maken. Anderen willen eenvoudigweg een zwaardere straf voor hetgeen de verdachte door de rechtbank is veroordeeld, te weten: het veroorzaken van gevaar op de weg. Maar zulks zou spoedig een onevenwichtigheid teweegbrengen ten opzichte van het delict waarvoor verdachte niet is veroordeeld, te weten: dood door schuld in het verkeer. Uiteraard kan zulks weer worden gecorrigeerd met een verhoging van de maximale strafmaat bij laatstvermeld delict, maar andermaal moet voorop worden gesteld dat het alhier om een culpoos delict gaat. Het zou onredelijk zijn om een culpoos delict feitelijk en praktisch evenzwaar te laten aanrekenen als ernstige opzetdelicten als mishandeling.
In dit verband moet worden opgemerkt dat met het strafrecht wordt beoogd het crusiale commune belang op naleving van de wet te dienen en daarmee onze rechtsorde te beschermen. Daartoe moet worden worden gegrepen naar maatregelen die passend, subsidiair en proportioneel zijn, of wel: noodzakelijk, effectief, naar hun aard het minst ingrijpend en in een redelijke verhouding tot het begane feit. In casu valt eigenlijk moeilijk in te zien waarom het maatschappelijke belang ingeval van het veroorzaken van gevaar op de weg een gevangensstraf verlangt.

Als bewezen wordt geacht dat iemand een gevaarlijke situatie heeft veroorzaakt als er 3 mensen zijn doodgereden, is het onlogisch om die persoon niet voor dood door schuld te kunnen veroordelen, omdat er vanuit de wegenverkeerswet de nadruk wordt gelegd op de overtreding in plaats van de gevolgen van een daad.
Hoe een en ander zou moeten worden geformuleerd, is voor hoogleraren.

Raya: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 2:18 pm)






Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.
Dit laatste klopt feitelijk. Het gevolg van het feit dat de slachtoffers en het hun aangedane leed volledig buitenspel zijn gezet maakt dat veel rechtzaken verworden tot een cynisch spelletje waarbij de meestal slimmere advocaat met een beetje twijfel zaaien bijna altijd succesvol is in op zijn minst strafvermindering. Zelfs Robert M kreeg niet eens de maximaal mogelijke straf. Ik kan het niet aantonen, maar ik kan me herinneren dat rechters vroeger nog wel eens een mening uitte over daders in een uitspraak, of dat rechters de eis van het OM een op een volgde. Dat lijkt vaker en vaker een uitzondering. De rechtstaat volgt regels die zijn opgesteld strikt, objectief en zakelijk gesproken klopt er wat er gebeurt, maar je kan je niet aan de indruk ontrekken dat mede daardoor de rechterlijke macht en dus uiteindelijk de rechtstaat steeds verder van burgers af komt te staan. Een beetje zelfonderzoek en -kritiek zou op zijn plaats zijn. De rechtstaat staat prinicipieel in dienst van de maatschappij en de burgers, een in zichzelf gekeerd systeem dat dat buitenspel zet en zich steeds meer alleen maar op de rechten van de dader richt en zijn slachtoffers negeert gaat op de helling.

De stelling dat de kloof tussen de rechtelijke macht enerzijds en de gewone man anderzijds groter is geworden, lijkt mij goed verdedigbaar. Maar om telkens de schuld daarvoor neer te leggen bij de rechtelijke macht, gaat toch werkelijk te ver. In hoeverre is de burger zélf bereid om zijn opvattingen kritisch tegen het licht te houden en - wellicht nog belangrijker - zich iets laten uitleggen? Oordelen in media spreken boekdelen - en zijn niet zelden het resultaat van de eeuwige sensatiezucht bij journalisten, die uit onwil en/of onkunde regelmatig halve waarheden en hele onwaarheden vertellen.

Het valt niet uit te leggen, dat iemand die zijn voertuig niet beheerst en daarmee 3 mensen dood rijdt, mag verder rijden met een taakstraf van 120 uur.
Het valt niet uit te leggen, dat iemand is is beroofd, langer op het politiebureau gehouden wordt, dan de dader, als deze al wordt gepakt.
Het valt niet uit te leggen, dat bekende mensen bij veroordeling korting op de straf krijgen omdat ze bekend zijn er dus aandacht aan hen is bsteed in de krant.
Het valt niet uit te leggen, als in het kader van opsporing beelden van daders worden vertoond, deze daders korting op de straf krijgen of zelfs vrij worden gesproken omdat ze werden betrapt en in het kader van de opsporing de beelden op tv werden getoond.
Het valt niet goed te praten, dat er meer aandacht is voor de privacy van de dader dan het welzijn van het slachtoffer.

Dit zijn de zaken waar mensen over vallen. En dan zijn het niet de burgers die op deze punten aan zelfreflectie moeten doen, maar wel degelijk de rechterlijke macht.

double0dennis: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 2:23 pm)






Het delict waarvoor verdachte is veroordeeld, levert een gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden op. Er wordt wel eens een bepaalde omrekenmodel gehanteerd, opdat de gevangenisstraf verhoudingsgewijs wordt omgezet naar een taakstraf. Veel meer kon de rechter niet doen.
Tot slot het volgende. Gesteld wordt dat onderhavig vonnis geen recht doet aan het leed dat de nabestaanden is aangedaan. Daaromtrent wil ik het volgende opmerken. Geen enkele straf doet recht aan het leed dat - in de eerste plaats - de slachtoffers en - in de tweede plaats - hun nabestaanden is aangedaan. Sowieso begeeft men zich op een hellend vlak door te suggereren dat iemands leed kwantificeerbaar is en derhalve kan worden uitgeruild met het leed van anderen.
Dat gezegd hebbende, verdient het klaarblijkelijk ook opmerking dat het strafrecht gaat om de verhouding tussen de verdachte en de Staat, die optreedt ter bescherming van iets abstracts als de rechtsorde. Eigenlijk staan de slachtoffers en hun nabestaanden hierbuiten.


Het zou meer genoegdoening hebben opgeleverd dan een licht werkstrafje, ook al zou het door velen (ook door mij) te licht bevonden zijn.

Ik heb je ook al een paar keer aangegeven, dat het hier om de onvrede gaat, niet om het volgen van de wet zoals die nu is. Dan had er in het geheel geen discussie plaats kunnen vinden, en had dit draadje hier niet thuisgehoord. Voor politiek gelul kopen we steeds minder.
De discussie gaat dus NIET over hoe de wet nu luidt en ook niet of er wel het juiste artikel werd toegepast!

De vraag is uiteraard hoe de wet veranderd zou moeten worden. Door sommigen wordt er met zoveel woorden voor gepleit om het bewijsrecht te versoepelen, terwijl zij thans tamelijk gering bewijsminimum kent; een verdere versoepeling van het bewijsrecht zou de onschuldpresumptie eenvoudigweg illusionair maken. Anderen willen eenvoudigweg een zwaardere straf voor hetgeen de verdachte door de rechtbank is veroordeeld, te weten: het veroorzaken van gevaar op de weg. Maar zulks zou spoedig een onevenwichtigheid teweegbrengen ten opzichte van het delict waarvoor verdachte niet is veroordeeld, te weten: dood door schuld in het verkeer. Uiteraard kan zulks weer worden gecorrigeerd met een verhoging van de maximale strafmaat bij laatstvermeld delict, maar andermaal moet voorop worden gesteld dat het alhier om een culpoos delict gaat. Het zou onredelijk zijn om een culpoos delict feitelijk en praktisch evenzwaar te laten aanrekenen als ernstige opzetdelicten als mishandeling.
In dit verband moet worden opgemerkt dat met het strafrecht wordt beoogd het crusiale commune belang op naleving van de wet te dienen en daarmee onze rechtsorde te beschermen. Daartoe moet worden worden gegrepen naar maatregelen die passend, subsidiair en proportioneel zijn, of wel: noodzakelijk, effectief, naar hun aard het minst ingrijpend en in een redelijke verhouding tot het begane feit. In casu valt eigenlijk moeilijk in te zien waarom het maatschappelijke belang ingeval van het veroorzaken van gevaar op de weg een gevangensstraf verlangt.

Uit de reacties in dit draadje maak ik op dat voor sommigen de onschuldpresumptie ongewenst is als er doden zijn gevallen. Je ziet het duidelijk aan de argumentatie: er was geen reden waarom de auto ging slingeren en dus ligt het per definitie aan het onvermogen van de bestuurder.

Aan diegenen die vinden dat de bestuurder voor een vergrijp als doodslag vervolgd zou moeten worden zou ik daarom willen vragen hoe ver je wilt gaan met het omdraaien van de bewijsverplichting. Moet straks iedere verdachte gaan aantonen dat hij onschuldig is omdat hij anders per definitie schuldig bevonden zal worden? Dat zal eerlijke rechtspraak niet ten goede komen. We zullen waarschijnlijk een dramatische stijging van het aantal onterecht veroordeelden gaan meemaken. Met name diegenen die niet de financiële middelen voor een goede verdediging hebben zullen dan het kind van de rekening worden.

Ik begrijp de sentimenten in deze specifieke zaak volkomen. Er bestaat terecht het vermoeden dat de verdachte in deze zaak inderdaad een fatale fout gemaakt heeft die hij had kunnen voorkomen als hij opgelet had. Maar in een discussie over wijziging van de wet moet er verder gekeken worden dan deze ene zaak.

Alleen al een wetswijziging waarin mensen zwaarder gestraft worden op het moment dat er doden vallen kan heel ongewenste gevolgen hebben. Want in tegenstelling tot wat sommigen denken is niet elk ongeval met (dodelijke) slachtoffers het gevolg van het onvermogen van de veroorzaker om een voertuig te besturen. Denk aan iemand die volkomen onverwacht door de doorbrekende zon verblind wordt en daarbij zonder feitelijk een verkeersregel te overtreden het kind mist wat achter een auto vandaan springt. Moet iemand in zo'n situatie per definitie de bak in?

double0dennis: Re: Stoel door de rechtbank uit diepe frustratie (vr nov 28, 2014 2:28 pm)





Dit laatste klopt feitelijk. Het gevolg van het feit dat de slachtoffers en het hun aangedane leed volledig buitenspel zijn gezet maakt dat veel rechtzaken verworden tot een cynisch spelletje waarbij de meestal slimmere advocaat met een beetje twijfel zaaien bijna altijd succesvol is in op zijn minst strafvermindering. Zelfs Robert M kreeg niet eens de maximaal mogelijke straf. Ik kan het niet aantonen, maar ik kan me herinneren dat rechters vroeger nog wel eens een mening uitte over daders in een uitspraak, of dat rechters de eis van het OM een op een volgde. Dat lijkt vaker en vaker een uitzondering. De rechtstaat volgt regels die zijn opgesteld strikt, objectief en zakelijk gesproken klopt er wat er gebeurt, maar je kan je niet aan de indruk ontrekken dat mede daardoor de rechterlijke macht en dus uiteindelijk de rechtstaat steeds verder van burgers af komt te staan. Een beetje zelfonderzoek en -kritiek zou op zijn plaats zijn. De rechtstaat staat prinicipieel in dienst van de maatschappij en de burgers, een in zichzelf gekeerd systeem dat dat buitenspel zet en zich steeds meer alleen maar op de rechten van de dader richt en zijn slachtoffers negeert gaat op de helling.

De stelling dat de kloof tussen de rechtelijke macht enerzijds en de gewone man anderzijds groter is geworden, lijkt mij goed verdedigbaar. Maar om telkens de schuld daarvoor neer te leggen bij de rechtelijke macht, gaat toch werkelijk te ver. In hoeverre is de burger zélf bereid om zijn opvattingen kritisch tegen het licht te houden en - wellicht nog belangrijker - zich iets laten uitleggen? Oordelen in media spreken boekdelen - en zijn niet zelden het resultaat van de eeuwige sensatiezucht bij journalisten, die uit onwil en/of onkunde regelmatig halve waarheden en hele onwaarheden vertellen.

Het valt niet uit te leggen, dat iemand die zijn voertuig niet beheerst en daarmee 3 mensen dood rijdt, mag verder rijden met een taakstraf van 120 uur.
Het valt niet uit te leggen, dat iemand is is beroofd, langer op het politiebureau gehouden wordt, dan de dader, als deze al wordt gepakt.
Het valt niet uit te leggen, dat bekende mensen bij veroordeling korting op de straf krijgen omdat ze bekend zijn er dus aandacht aan hen is bsteed in de krant.
Het valt niet uit te leggen, als in het kader van opsporing beelden van daders worden vertoond, deze daders korting op de straf krijgen of zelfs vrij worden gesproken omdat ze werden betrapt en in het kader van de opsporing de beelden op tv werden getoond.
Het valt niet goed te praten, dat er meer aandacht is voor de privacy van de dader dan het welzijn van het slachtoffer.

Dit zijn de zaken waar mensen over vallen. En dan zijn het niet de burgers die op deze punten aan zelfreflectie moeten doen, maar wel degelijk de rechterlijke macht.

Nee, de rechterlijke macht toetst zaken aan de hand van de wet zoals die nu is. Is de wet niet goed dan is het aan de politiek om daar actie op te ondernemen. Het past niet in onze rechtsstaat met de strikte scheiding der machten dat, als het gaat om het wijzigen van wetten, -vergeef mij deze woordspeling- de rechters voor eigen rechter gaan spelen .


 [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [8]   [9]   [10]   [11]   [12]   [13]   [14]   [15]   [16]   [17]   [18]   [19]   [20]   [21]   [22]   [23]   [24]   [25]   [26]   [27]   [28]   [29]   [30]   [31]   [32]   [33]   [34]   [35]   [36]   [37]   [38]   [39]   [40]   [41]   [42]   [43]   [44]   [45]   [46]   [47]   [48]   [49]   [50]   [51]   [52]   [53]   [54]