Het is nu vr dec 15, 2017 9:39 pm

Alle tijden zijn GMT + 1 uur [ Zomertijd ]




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 315 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2, 3, 4, 5 ... 16  Volgende
Auteur Bericht
 Berichttitel: Het poëzieplein
Bericht nummer:#1  BerichtGeplaatst: zo jun 24, 2012 10:49 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Ter afleiding toch maar weer een wandeling over het poëzieplein van Joris


Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.



EEN KAT IN EEN LEGE WONING


Doodgaan - dat doe je een kat niet aan.
Want wat moet een kat
in een lege woning beginnen.
Tegen de muren op lopen.
Langs de meubels wrijven.
Zogenaamd niets veranderd,
maar toch alles anders.
Zogenaamd niets verplaatst,
maar toch alles opzij geschoven.
En 's avonds schijnt de lamp niet meer.

Stappen op de trap,
maar niet die stappen.
De hand die de vis op het bordje legt
is ook niet de hand die dat deed.

Iets begint hier niet
om zijn gewone tijd.
Iets gaat hier niet zo
als het moet.
Iemand was hier steeds,
verdween toen plotseling
en blijft koppig weg.

In alle kasten gekeken.
Alle planken afgerend.
Onder het kleed gekropen en gecontroleerd.
Zelfs het verbod getrotseerd
en de papieren rondgestrooid.
Wat is er meer te doen.
Slapen en wachten.

Als hij nou nog terugkomt,
zich hier durft te vertonen,
dan zal hij het weten:
zo ga je met een kat niet om
Stapje voor stapje naar hem toe,
als met de grootste tegenzin,
op z'n elfendertigst,
op diep beledigde poten.
En om te beginnen niks geen gespring en gepiep.


Wisława Szymborska (1923-2012)
Uit: "Einde en begin"


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#2  BerichtGeplaatst: zo jun 24, 2012 11:45 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
….en omdat het zulk prachtig zomerweer is :) nog eentje:

Hoe licht is het in een druppel regen te zijn.
Hoe teer raakt de wereld me aan.


Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.


WATER


Er is een regendruppel op mijn hand gevallen,
gegoten uit de Ganges en de Nijl,

uit de ten hemel gevaren rijp op een zeehondensnor,
uit het water in de gebroken potten uit Issos en Tyros.

Op mijn wijsvinger
is de Kaspische Zee een open zee

en mondt de Stille Oceaan kalmpjes uit in de Rudawa,
dezelfde die als wolkje dreef boven Parijs

op zeven mei om drie uur ’s morgens
in het jaar zeventienhonderdvierenzestig.

Er zijn te weinig monden, water
om je vluchtige namen uit te spreken.

Ik zou je in alle talen moeten noemen,
alle klinkers in een keer articulerend,

en tegelijkertijd zwijgen – voor het meer
dat geen enkele naam mocht ontvangen

en niet op aarde bestaat – als ook aan de hemel
geen ster is die erin weerspiegeld wordt.

Iemand verdronk, iemand riep stervend om jou.
Dat was lang geleden, dat was gisteren.

Je hebt huizen geblust, en huizen meegesleurd
als bomen, en bossen meegesleurd als steden.

Je was in doopvonten, in baden van courtisanes.
In kussen en lijkwaden.

Stenen bijtend, regenbogen voedend.
In zweet en dauw van piramiden, van seringen.

Hoe licht is het in een druppel regen te zijn.
Hoe teer raakt de wereld me aan.

Wat ook maar waar en wanneer is gebeurd,
staat geschreven in het water van Babel.


Wisława Szymborska (1923-2012)
Uit: "Einde en begin"


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#3  BerichtGeplaatst: zo jun 24, 2012 12:55 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
Ik was mijn courage kwijt.
Maar blijf niet koppig weg.
Danke, Lies :flowers2:

Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.

DE PLEATS

Om wer sân jier te wêzen.
Sa’t it reid rûkt yn ‘e winter.
Myn houtsjes skrasse oer de grêft.
Op ‘e souder skimmelet it âlde strie.
Drinkbakken klapperje oan ‘e muorre.
Ien kat wennet hjir noch en
ik wol nei hûs ta.

Pake rûkt nei prûmtabak
en fertelt oer syn hynders,
lang lyn, op ‘e pleats. Beppe
skylt bergen ierappels, woartels.
Se swijt. Ik mei gjin stamppôt.

Nachts sitte se by my oan it buro.
Se hawwe noait dea west, sizze se.
Ik huverje en sko de bûthúsdoarren
fan it ûnthâld wiid iepen.

Se ite brij út de grize panne
mei de wite fleanwolkjes.
De leppels tikje stadich
yn myn blauwe kûmen.

Ik bin altyd wer sân jier.

Albertina Soepboer (°1969)
- - - - - - - - - -

DE HOEVE

Om weer zeven te zijn.
Zoals het riet ruikt in de winter.
Mijn houtjes krassen over de gracht.
Op zolder schimmelt het oude stro.
Drinkbakken klapperen aan de muur.
Eén kat woont hier nog en
ik wil naar huis.

Opa ruikt naar pruimtabak
en vertelt over zijn paarden,
lang geleden, op de hoeve. Oma
schilt bergen aardappels, wortels.
Ze zwijgt. Ik lust geen stamppot.

’s Nachts zitten ze bij me aan het bureau.
Ze zijn nooit dood geweest, zeggen ze.
Ik huiver en schuif de staldeuren
van het geheugen wijd open.

Ze eten pap uit de grijze pan
met de witte vliegwolkjes.
De lepels tikken langzaam
in mijn blauwe kommen.

Ik ben altijd weer zeven.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#4  BerichtGeplaatst: vr jun 29, 2012 7:33 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
JEAN SIBELIUS, OPUS 44
(ook mono afspeelbaar)


Triest, treurig en tragisch
klinkt het mechaniekje
van dit melancholiek muziekje.

Terwijl wij, als twee Finse zwanen,
blijven drijven
op de tonen van deze kleine fijne wals.

Terwijl de muggen in een zwarte zwerm
boven het zomerse muggenmeer zijn gekomen
en de tranen uit de bodem van het tranenmeer.

Hendrik Carette (°1946)



Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#5  BerichtGeplaatst: zo jul 01, 2012 1:02 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Joris van Rode schreef:
Ik was mijn courage kwijt.
Maar blijf niet koppig weg.
Danke, Lies :flowers2: (......)


Ach :) ,zonder dit verleidelijk gedicht van Wisława Szymborska had ik het poëzieplein ook laten rusten Joris,
ondertussen moed verzamelend om alleen voor de poëzie de stap naar Opinari te maken. We proberen het
nog een keer, en ben blij dat je zo gereageerd hebt. :flowers2:


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#6  BerichtGeplaatst: zo jul 01, 2012 1:05 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.



'K zat, jong, graag in mijn pereboom te deinen:
In de afgeknotte top had ik een plank
Getimmerd, en gevlochten, rank door rank,
Klimop tot rugleun en veil'ge gordijnen.

Mijn zomerzon zag 'k in mijn tuinen schijnen,
Zelf in groen licht op wiegelende bank;
Een open schoolraam galmde in zeur'ge klank
Van kale en korte Karels en Pepijnen.

Zoo, daadloos, boven 't leven, kijk ik toe:
Mijn wereld ligt in de avondzon; 't wordt laat.
Mij zelf en and'ren heb ik ondergaan.

'K lach om wie zegt, dat ik mijn plicht niet doe;
En, wachtend, schommel ik op rijm en maat:
Nooit heb ik zoo, als nu, mijn plicht gedaan.


J.A. Dèr Mouw (1863-1919)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#7  BerichtGeplaatst: do jul 05, 2012 8:25 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
Afbeelding

THUIS

Alsof je een plek bereikt.
Om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.

Een weiland, vergeten
langs duinen en bosrand,
iemand buigt tussen jou
en een feest - op zoek
naar de wijn, een gezicht
wordt zijn eerste woorden,
wat geschreven werd voor jou
door een nooit gevoelde hand.

Alsof je dit al kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

Zo thuis.

Kees Spiering (°1958)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#8  BerichtGeplaatst: vr jul 06, 2012 9:17 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
De Nederlandse schrijver, dichter, polemist en vertaler Gerrit Komrij is overleden. Hij is 68 jaar geworden.


Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.



HOGEDRUK


Trek een fictieve lijn. Daar ligt je doel.
Toch blijft de wet van Zeno en de slak
(Of schildpad?) gelden. Streep op je gevoel
Een finish aan, vertrek op je gemak,

Denkend: ik heb de route in mijn zak
- De eindstreep haal ik op de juiste tijd,
Mijn hele reis gaat van een leien dak -
Maar dan bega je toch een stommiteit.

Hoe dichter in de buurt van de limiet,
Hoe moeilijker het doel lijkt te bereiken.
Zelfs als het bijna voor het grijpen ligt,

Tot op de milimeter - het blijft wijken.
De afstand perst zich samen. Dat gebied
Van tegenstrevend niets heet een gedicht.


Gerrit Komrij (1944-2012)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#9  BerichtGeplaatst: di jul 10, 2012 10:44 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.

ONDERDIJKE

Opgedragen aan mijn voorouders

In goede aarde het ontstaan
van deze wortel die nog blijft
nadat de vaders zijn herschapen
tot klompen bruine aarde

in deze aarde ook de nood
van een uiteengedreven stam
die eens zijn stempel heeft gedrukt
op Onderdijkse bodem

nog zijn de weiden zomers groen
nog gaat het vee de stallen in
en niets schijnt er veranderd

ook ging die éne niet teloor
één wortel van de oude stam
die aan de bruine klompen kleeft
en Onderdijke ziet ontwaken.

Iris van de Casteele (°1931)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#10  BerichtGeplaatst: zo jul 15, 2012 1:50 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: zo jan 22, 2012 12:01 am
Berichten: 8118
Berichten: Intopic
Afbeelding

Oude gezichten

Oude vrouwen, zij kunnen soms even
glimlachen, even gezichten hebben
als oude schilderijen.

Ineens weet ik hoe mooi zij zijn geweest,
hoe ik naar hen heb verlangd.

Maar wat terugkeert in hun gezichten is
voorbij, oud goudgeel licht

over die mooie wereld die er nog is
maar alleen omdat zij er was.

Rutger Kopland: Geluk is gevaarlijk


Rutger Kopland is niet meer.
Zijn werk blijft

RIP

_________________
"Als je praat, herhaal je vaak wat je al weet, wanneer je luistert, leer je vaak iets nieuws - Dalai Lama".


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#11  BerichtGeplaatst: ma jul 16, 2012 9:13 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
En weer sterft een dichter Mallemeid, ze volgen elkaar voor mijn gevoel te snel. Kreeg na het overlijdensbericht van Rutger Kopland zelfs een beetje zelfverwijt, want laat Lies een poëzie-topic openen en daar gaan ze…… Maar de poëzie, de taal van het kijken, van Kopland brengt je al gauw op andere gedachten........én deze opmerking op het internet: "Komrij, Kopland - God werkt alfabetisch waar het dichters betreft".



DE KUNST VAN HET DOODGAAN


Als het zover is – zal ik dan eindelijk
weten wat dat is, doodgaan
jezelf verlaten en weten
dat je nooit terugkeert

soms wanneer ik het koraal hoor
Nun komm’ der Heiden Heiland
doorstroomt mij een vermoeden van
onontkoombaar verlies –
maar wat geeft het

bij het zien van een uitzicht over bergen
een verte die verdwijnt in zichzelf
kan ik worden bevangen door een huiver
voor de eenzaamheid die mij wacht –
maar wat geeft het

er is wel eens zo’n mooie avond dat over gras
in de tuin het mooiste licht strijkt
dat er is: laat laag licht
en dan denk ik: dit was het dus
en het komt nooit meer terug –
maar wat geeft het

ik hoop dat dit het is want ik ben bang
dat het anders zal zijn


Rutger Kopland (1934-2012)







Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.

favoriete plek van Kopland, de Drentsche Aa


WATER BIJ DAG EN BIJ NACHT


Bij dag is het water iets lichter
groen dan de bossen, iets lichter
blauw dan de hemel, iets lichter
dan je wilt zeggen, dat is water.
De maan rijst, het water is zwarter
dan de bossen die grijs zijn, zwarter
dan de hemel die grijs is. De maan
daalt in het water, zilveren
gulden in spaarpot van dichter.


Rutger Kopland (1934-2012)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#12  BerichtGeplaatst: ma jul 16, 2012 12:42 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
Lies schreef:
(...) Maar de poëzie, de taal van het kijken, van Kopland brengt je al gauw op andere gedachten........ (...)



(...)
“Poëzie is het zoeken naar wat je getroffen heeft, dat proberen te achterhalen tot dat het er staat”.

Mooi! Te voegen bij deze drie: P.C. Boutens (1870-1943) noemde dichten “hoorbaar peinzen” en “bijna zwijgen.” Adriaan Roland Holst (1888-1976) had het over “het suizen der ziel.” En Martinus Nijhoff (1894-1953) wist: “Een gedicht bestaat niet alleen uit woorden, het bestaat uit woorden en hun stilte.”

Afbeelding

Drentse A

Morgens aan de rivier, morgens waarin
hij nog lijkt te overwegen
waarheen hij die dag
weer zal gaan,

of hij diezelfde bewegingen
zal maken als altijd,
of niet meer,

of zijn deze eindeloze aarzelingen
de lege gebaren van iemand
die al niet meer bestaat,

en zich heeft neergelegd

bij wat hij is, tussen zijn oevers,
in het zinloze spoor
dat hij groef.

Rutger Kopland (1934-2012)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#13  BerichtGeplaatst: zo jul 22, 2012 7:47 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.



Meester noemt het vrije veld het zijne
en verhart der uren trage spoed;
wat ’t kastanjeblad ontrimpl’len doet
is des morgens zwaarte – wát ook verdwijne.

Ziet gij in het stilaan gloeiend vloeien
Julimorgens onverlijkbare oogst
rijpen in ’t verschiet en op het hoogst
uwer dagen goudkevertjes gloeien?

Eenmaal toen gij ook zo zat als zij,
rijpte ’t goud u in de blauwe einder,
’t grof vioolspel in de blonde wei;

dan wel ’t mocht der garven volle last
’s landsmans harde last u doen bevrijden
’t ver geluk door u steeds misgetast…


J.C. Noordstar (A.J.P. Tammes), 1907-1987
Uit: ” De Zwanen en andere gedichten”


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#14  BerichtGeplaatst: vr jul 27, 2012 9:48 pm 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
Afbeelding

de avond valt en alle kleuren doven
ik luister naar het tanend licht
en naar het woordenloos verhaal
van wind en water en van late vogels
nog raar gehoord in deze streken

ik verzaakte aan de rechten van de jager
op het aangeschoten rillend wild
de wateren zullen niet meer splijten
mijn dwingende stem een stotterend gestamel

maar verwondering blijft ongebroken
en blijdschap om eenvoudige dingen doorvoeld
nu is het wachten op wat niet meer komen zal
gekoesterd de nagelaten tekens van vervulling
ik dacht laat dit nooit overgaan
maar de avond valt en alle kleuren doven

Jan Gloudemans (°1926)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#15  BerichtGeplaatst: do aug 02, 2012 10:55 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.


AUGUSTUSAVOND


Nu valt de wind, nu gaan de wolken rusten
en de avondlucht is blauwer dan de dag,
alles bereidt zich tot den onbewusten
staat die geneest van alle leed en lach.

Wij naderen de lang begeerde kusten
die onze droom jaren en jaren zag:
straks is weer 't hart gevangen in het rag
der verre jeugd en weegt het zwaar van lusten.

Slapen, vergeten en dan weer ontwaken,
met elken dageraad opnieuw verzaken,
genieten van een enkel ogenblik,

en weten dat wij nooit iets zullen weten,
dat alles nutloos is: gejuich en kreten,
tot aan het einde, tot den laatsten snik.


Jan van Nijlen (1884-1965)
Uit: "Het oude kind"


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#16  BerichtGeplaatst: ma aug 06, 2012 7:56 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
Afbeelding

Johannes De Eyck fuit hic 1434

bij Portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw van Jan van Eyck

De dag verlicht één kaarsvlam en zij
Zijn met twee. Maar geloof niet
Wat je ziet: op het doek, in het gebied
Dat het perfecte decor van goud en zijde

Vormt, strijk ik zeer zorgvuldig metaforen dicht.
Geen onvertogen woord verbreekt het evenwicht
Dat de tijd kleurt. En geen hand in een hand
Helpt de passie rond een spiegel op de achterwand

Van deze kamer. Inmiddels zwijgen de getuigen
Als verstoord. Door de stotende aanwezigheid
Van wie mee in deze spiegel der oneindigheid
Blikt. Hoewel onzichtbaar zoals liefde die in duigen

Valt.


Frank Pollet (°1959)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#17  BerichtGeplaatst: zo aug 12, 2012 8:22 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.



MOZART

Soms is muziek een landschap, bomen,
gebergte, een brede, trage rivier, hoog
drie vogels, je kunt dan stil achterover
luisteren en kijken tegelijk, een droom.

Maar Mozart horend lukt dat nooit,
hij is niets dan muziek, klank bewogen
in en door zichzelf, iets als een grenzeloos
feilloos begrenzen van een zielsvermogen

dat opbloeit in melodie als een bloem
uit een knop, volmaakt zichzelf en toch
een haast onmerkbare oneindigheid

meer. Er is niets, niets aan te doen,
evenmin als aan het voorjaar dat komt
en stuwt naar zon: in bloemen volklonken tijd.


Gabriël Smit (1910-1981
Uit: “Evenbeeld”


www.youtube.com Video van : www.youtube.com


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#18  BerichtGeplaatst: za aug 18, 2012 8:06 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do mei 17, 2012 2:43 pm
Berichten: 117
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.

HET HUIS

het huis het staat al eeuwen
zoals het hoort temidden lover
en welig groen en stemmige prieeltjes

maar lang vervlogen is de tover
en samen met de clematis
en de geurende glycine
de tijd houdt nu het huis omklemd

verdord vermolmd stellen de elzen
niet langer meer hun stille kring
als schuts of schild of borstwering

rondom perken rond plantsoenen
de paden werden overwoekerd
en wolfskruid en kamille groeit

ook binnenin de diplomaten
de vreemden die ik vrienden waande
stilaan en stil verdwenen zij

de brede treden lange kamers
de deuren zwaar getaand doorkerfd
hoe lang nog blijft dit huis
hoe lang nog overeind

Toon Brouwers (°1943)


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#19  BerichtGeplaatst: za aug 25, 2012 7:19 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.


EEN MIDDAG OP HET LAND


We zochten hem op – een middag zoals die
telkens weer groeit uit een stukgelezen bladzij
van Tsjechow, een langzame middag op het land.

Hij voerde ons door het oude geduldige huis,
de tuin met de oude, geduldige appels en peren,
de rivier langs, de weilanden in.

Daar stonden we, hij met dat grijze kostuum,
die zijden foulard, zijn sigaar, heer
van de wereld, tussen de boterbloemen.

Langzaam, zei hij, later in de schaduw
van de bomen op het terras, ga ik begrijpen
dat dit mijn huis is, mijn tuin, voorgoed.

Stilte, warm en zomers, geur van hooi
en sloten, geluid van koeien, scheurend
aan het gras, van hevig zingende vogels,

een middag, zo voorgoed als een bladzij.


Rutger Kopland (1934-2012)
Uit: "Geluk is gevaarlijk"


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel: Re: Het poëzieplein
Bericht nummer:#20  BerichtGeplaatst: za sep 15, 2012 10:23 am 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 04, 2012 9:26 pm
Berichten: 2621
Berichten: Intopic
Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.


STERREN IN SEPTEMBER


Mijn grootmoeder zei: geen aandacht aan schenken,
wie mag je vertrouwen die je niet kent?
De avond stond ginds, alleen, mij te wenken,
wellust, onrust, waar je nimmer aan went.
Kom! riep de avond. Ik zou gegaan zijn
was er geen hemel vol sterren geweest.
September, druiven, vuur, lichtende schijn
vóór de sterren uitzaten, in mijn geest.

Vrees voor de sterren die nimmer genas.
Ik ging in huis, maar keek om naar het bos,
't lamplicht op tafel en vloer was een plas,
een vijver, en daarrond bomen, los
van elkaar, poten van stoelen, een kast,
de kachel een vuurberg, een klokketoren
de klok, het raadsel dat ik voor mij was
veilig in huis, en toch, in 't bos verloren.

September. Druiven rijpen aan de muur.
Zou het niet meer bestaan? Meer dan een beeld,
het is leven, zijn, het is mijn natuur.
Alleen het blad aan de bomen vergeelt
en op foto's, traag, de trekken vervagen
van hen die je mist, en nog gaarne ziet,
septembers van eertijds, lagen op lagen
oogst in een schelf, al goud, vergeten niet.

De geur van de schelven, waas op de druiven,
brandlucht van vuren, het aardappelloof,
's avonds de vogels, spreeuwen, houtduiven,
kom eten, riep moeder, of ben je weer doof?
Achter de beek het bos, waar de avond sliep
overdag, nu kwam hij stilletjes nader,
hij stond aan de beek al, rustig als vader,
anders dan vader, hij wenkte en hij riep.

Wat had ik te kort? Zij wilden niet horen
dat de avond mij riep. de dag was uit,
de zomerschoonheid weg, geschelfd het koren,
ondoorzichtbaar donker achter de ruit,
de rust van de winter, kraaien en sneeuw,
altijd rust, nooit een verandering meer.
Sneeuw zonk op sneeuw, jaar op jaar, eeuw op eeuw,
op hen, eeuwen van rust, vlijden zich neer.

De stem riep mij weer. Geen kievit, geen uil.
Achter de ruit, een sprenkeling van licht,
ik moest naar buiten, laat mij naar de muil
van nacht en bos nu gaan, waar het gericht
over mijn leven valt. Ik ging alleen,
ik rook september, de rook van het vuur,
een hemel vol sterren om me heen,
kijk niet, zei ik, geleund aan de muur.

Zij waren er weer, zij zijn er gebleven,
huil niet achter je handen, doe het niet.
Wat wil je, zei vader, wat zij het leven
heten, wat geeft en ontneemt, duldt of verbiedt,
is maar een knecht. Hij kwam nevens mij staan.
Kijk op naar de sterren, zei hij, zijn hand
in mijn hand. Nu mag de wereld vergaan,
mij blijft hij altijd aan mijn rechterkant.

De geschriften van vroeger, hoe ook bewaard,
gaven of geven hun beteeknis bloot;
wat in de sterren staat bleef onverklaard,
verhuld het geheim van leven en dood.
Eens wordt ontcijferd wat mij gekweld heeft,
onvrede met alles, heimwee, verdriet;
verzoen mij, waarheid, met wat in mij leeft,
verklaar wat mijn oog in de sterren ziet.

September, moeder, de anderen komen,
vader zei de schoonste maand van het jaar:
glimlachend berusten, de kinderen dromen,
voor ons die al oud zijn wordt alles klaar.
September opnieuw, zonder jou, ik pluk
weer appels, zoals ik het dikwijls deed,
de appels die ver staan, beeld van 't geluk,
ontglippen mijn handen voor ik het weet.

September opnieuw. Ik zit als een kind
op de drempel, dat op zijn moeder wacht;
druiven, houtduiven, houtrook in de wind,
de specht in het bos die roept en dan lacht.
Tot ziens, tot de dag, of anders vaarwel,
ik wacht op de sterren, schrijf maar, begin,
vertel mij de waarheid, hemel of hel,
vertroost mij alleen maar, alles heeft zin.


André Demedts (1906-1992)


Omhoog
 Profiel  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 315 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2, 3, 4, 5 ... 16  Volgende

Alle tijden zijn GMT + 1 uur [ Zomertijd ]


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling